Ostatnie pożegnanie Barbary Sawickiej

W dniu 24 czerwca 2017 r o godzinie 14.00 odprawiona została msza święta żałobna w kaplicy cmentarnej w Busku-Zdroju w intencji zmarłej 69 letniej Barbary Sawickiej – byłego członka Zarządu  Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków, Oddziału Powiatowego w Busku-Zdroju.

Mszę celebrowało trzech księży: ks. Tadeusz Szlachta, ks. Marian Janik, ks. Damian Łabuz

Ostatnie pożegnanie przy grobie zmarłej odczytała prezes PSD Jadwiga Karczewska

Czcigodni Księża, Rodzino Zmarłej,  pogrążeni w żałobie.

W  imieniu swoim i członków Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków w Busku-Zdroju, tak licznie uczestniczących w ostatniej ziemskiej drodze nieodżałowanej ś/p Barbary Sawickiej.

Z wielkim smutkiem Ją żegnamy.

Ta smutna wiadomość dotarła do nas wczesnym rankiem w czwartek , długo nie mogliśmy w to uwierzyć i  dalej trudno nam się z tym pogodzić.

Z odejściem tak  wspaniałego , szlachetnego i życzliwego ludziom przyjaciela , koleżankę, która była zawsze oddana w niesieniu pomocy ludziom, nie tylko chorym na cukrzycę.

Basia od zawsze, odkąd powstało Stowarzyszenie zasiadała w Zarządzie.

Szła przez życie pełna poświęcenia i ofiary niosąc swój krzyż z uśmiechem na twarzy, mówiąc „jakoś to będzie”.

Była wspaniałą osobą i jesteśmy jej wdzięczni za te lata które było nam dane wspólnie przebywać, pracować, działać.

Z Basią wiążą się tylko dobre wspomnienia i właśnie one sprawiają największy ból.

Miarą człowieka który od nas odchodzi jest rozmiar pustki ,jaką po sobie zostawiają i  nic już jej nie zapełni.

Gdy umiera nam ktoś taki jak Basia, którą lubiliśmy, szanowaliśmy, kochaliśmy  wtedy też coś umiera w nas.

„Śmierć to słowo, które bolesny  cios zadaje , kończy się życie kończy się świat, tylko pustka, tylko żal zostaje , a w sercu wieczny ślad.

Teraz drogami Ojca kroczysz ,na nasze zło przymykasz oczy, smutno nam że Ciebie nie ma.

Z nadzieją w sercach czekamy ze kiedyś się jeszcze spotkamy”

Basiu dziękujemy Ci za wszystko.

Ta buska ziemia była Ci matką i żywicielką, teraz będzie miejscem ostatniego spoczynku, a Twoja mogiła niech będzie przypomnieniem  że Byłaś i Żyłaś wśród nas.

Wieczny odpoczynek w niebios błękicie Racz jej dać Panie.

Busko-Zdrój 24 czerwca 2017 roku

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

  1. Jan Twardowski

*KLIKNIJ W LINK*

http://psd.busko.pl/?p=4734

http://www.tmb.busko.pl/aktualnosci/ostatnie-pozegnanie-kolezanki-barbary-sawickiej

 

Leave a Comment